यो नेपाल प्रहरीको तस्बिरले धेरै कुरा बोल्छ, जुन शब्दमा व्यक्त गर्न सकिँदैन। एउटा प्रहरीको था-केको शरीर, भत्कि’एको घर, र आफ्नै सामाग्रीको ओत।
मनाेहराको मैदानमा प्रहरीको अदम्य साहस, जिम्मेवारी घाम, पानी, हावाहुरी—यी सबै प्रकृतिका सामान्य चुनौतीहरू हुन्, जसलाई पार गर्दै कर्तव्य निर्वाह गर्नु सुरक्षा निकायका लागि नयाँ कुरा होइन। तर जब आकाशबाट असिना झर्छ, शरीरमा चोट पुर्याउने कठोर बरफका टुक्राहरू वर्षिन्छन्, अनि पनि आफ्नो स्थानबाट नहट्ने संकल्प बोकेका प्रहरीहरू देखिन्छन्, त्यो दृश्य केवल कर्तव्य होइन—त्यो त्याग, समर्पण र राष्ट्रप्रतिको निस्वार्थ भावनाको जिउँदो उदाहरण हो।आइतबार काठमाडौँको मनाेहरा क्षेत्रमा देखिएको दृश्य यस्तै एउटा मार्मिक चित्र थियो। सार्वजनिक जग्गा अतिक्रमण गरी बसेका सुकुम्बासीहरूलाई हटाउने अभियान अन्तर्गत खटिएका हजारौं नेपाल प्रहरीका जवानहरू प्रकृतिको कठोर प्रहारसँग जुधिरहेका थिए। आकाश अचानक अँध्यारियो, हावा तीव्र भयो, अनि केही क्षणमै असिना पानीले सम्पूर्ण क्षेत्र ढाकियो। मानिसहरू ओत खोज्दै भागे, कतिपय घरभित्र पसे, तर प्रहरीहरू भने आफ्नो स्थानमा अडिग रहे।उनीहरूका हातमा रहेका ढालहरू त्यतिबेला केवल सुरक्षाका उपकरण मात्र थिएनन्—त्यो नै उनीहरूको अस्थायी छाता बनेको थियो। ढाललाई टेकेर, लौरोलाई जमिनमा गाडेर, उनीहरू असिनाबाट जोगिने प्रयास गर्दै थिए। तर त्यो प्रयास केवल आफ्नो ज्यान जोगाउनका लागि मात्र थिएन, त्यो प्रयास थियो—कर्तव्यबाट विचलित नहुने दृढ संकल्पको।त्यो दृश्य देख्ने जो कोहीको मन पग्लिन बाध्य हुन्थ्यो। एकातिर सुकुम्बासीहरूको पीडा, उनीहरूको बासस्थान गुम्ने त्रास; अर्कोतर्फ प्रहरीहरूको कर्तव्य—राज्यको नीति, नियम र आदेश कार्यान्वयन गर्ने जिम्मेवारी। यी दुईबीचको द्वन्द्वमा प्रहरीहरू भावनात्मक रूपमा पनि कम प्रभावित थिएनन्। तर उनीहरूलाई थाहा थियो—उनीहरूको भूमिका भावनामा होइन, कानुनमा आधारित हुन्छ।नेपाल प्रहरी अहिले एउटा जटिल मोडमा उभिएको छ। सार्वजनिक जग्गा अतिक्रमण हटाउने सरकारी अभियान अन्तर्गत उनीहरूलाई देशका विभिन्न स्थानमा परिचालन गरिएको छ। हजारौंको संख्यामा खटिएका प्रहरीहरू दिनरात नभनी आफ्नो जिम्मेवारीमा लागिरहेका छन्। यो केवल एउटा प्रशासनिक कार्य होइन, यो सामाजिक, राजनीतिक र मानवीय पक्षसँग गहिरो रूपमा जोडिएको विषय हो।मनाेहराको घटनाले प्रहरीको मानवीय पक्षलाई पनि उजागर गरेको छ। असिनाको प्रहारले शरीरमा चोट पुर्याउँदा पनि उनीहरू आफ्नो स्थानबाट पछि हटेनन्। उनीहरूको अनुहारमा थकान थियो, तर आँखामा दृढता झल्किन्थ्यो। उनीहरूका कपडाहरू भिजेका थिए, तर आत्मबल भने अझै सशक्त थियो।त्यो क्षणमा प्रहरी केवल एउटा सरकारी कर्मचारी थिएनन्—उनीहरू राष्ट्रको अनुशासनका प्रतीक थिए। उनीहरू देखाउँदै थिए कि जिम्मेवारी भनेको केवल सजिलो अवस्थामा मात्र पूरा गर्ने कुरा होइन, कठिनाइको चरम अवस्थामा पनि त्यसलाई निभाउने साहस हो।तर यो कथा केवल प्रहरीको मात्र होइन। यो कथा हो—एक राष्ट्रको, जहाँ विकास र व्यवस्थापनका नाममा गरिने निर्णयहरूले हजारौं मानिसहरूको जीवनमा प्रभाव पार्छ। सुकुम्बासीहरूको समस्या दशकौं पुरानो हो। उनीहरूका आफ्नै कथा छन्—विस्थापनका, गरिबीका, र बाँच्नका लागि गरिएका संघर्षका।यही सन्दर्भमा प्रहरीहरू दुई धारको तरबार जस्तै अवस्थामा छन्। एकातिर उनीहरूलाई आदेश पालना गर्नुपर्छ, अर्कोतर्फ उनीहरू पनि मान्छे नै हुन्—भावना भएका, पीडा बुझ्ने। जब उनीहरू कुनै परिवारलाई आफ्नो घर छोड्न बाध्य पार्छन्, त्यो क्षण उनीहरूका लागि पनि सहज हुँदैन।मनाेहराको असिना पानीले त्यो द्वन्द्वलाई अझ स्पष्ट बनायो। एकातिर प्रकृतिको कठोरता, अर्कोतर्फ मानवीय संवेदनशीलता। तर यी सबैबीच प्रहरीहरूको अडिग उपस्थिति एउटा सन्देश थियो—“कर्तव्य भन्दा ठूलो केही छैन।”नेपाल प्रहरीको इतिहास त्याग र बलिदानले भरिएको छ। चाहे त्यो शान्ति सुरक्षा कायम गर्ने होस्, प्राकृतिक विपत्तिमा उद्धार गर्ने होस्, वा यस्ता विवादास्पद अभियानहरूमा खटिने—उनीहरूले सधैं अग्रपंक्तिमा रहेर काम गरेका छन्। तर यस्ता घटनाहरूले उनीहरूको अदृश्य संघर्षलाई सतहमा ल्याउँछन्।असिना पानीमा ढाल ओत लगाएर उभिएका ती प्रहरीहरू केवल एउटा क्षणको तस्वीर होइनन्—त्यो एउटा प्रतीक हो। त्यो प्रतीक हो—अनुशासनको, कर्तव्यनिष्ठाको, र राष्ट्रप्रतिको निष्ठाको।आज सामाजिक सञ्जालमा त्यो दृश्य भाइरल भइरहेको छ। कतिपयले प्रहरीको प्रशंसा गरेका छन्, कतिपयले सुकुम्बासीहरूको पक्षमा आवाज उठाएका छन्। तर एउटा कुरा स्पष्ट छ—यो घटना सबैलाई सोच्न बाध्य बनाउने खालको छ।के हामीले प्रहरीलाई केवल आदेश पालना गर्ने मेसिनका रूपमा हेर्नु उचित हो?के उनीहरूको मानवीय पक्षलाई हामीले पर्याप्त रूपमा बुझिरहेका छौं?र, के सुकुम्बासी समस्याको दीर्घकालीन समाधान खोज्न राज्य गम्भीर छ?यी प्रश्नहरू सजिला छैनन्। तर मनाेहराको असिना पानीले यी प्रश्नहरूलाई झन् गहिरो बनाइदिएको छ।प्रहरीहरूका लागि त्यो दिन केवल अर्को ड्युटी थिएन। त्यो दिन उनीहरूले आफ्नो सीमालाई परिक्षण गरे—शारीरिक रूपमा पनि, मानसिक रूपमा पनि। असिनाले शरीर दुखायो होला, तर कर्तव्यले मनलाई बलियो बनायो।अन्ततः, यो कथा एउटा सलामको हकदार छ।सलाम ती प्रहरीहरूलाई, जो असिनाको प्रहारबीच पनि आफ्नो स्थानबाट टसका मस भएनन्।सलाम उनीहरूको कर्तव्यनिष्ठालाई, जसले कठिनाइलाई कहिल्यै बहाना बनाएन।र सलाम त्यो आत्मबललाई, जसले हरेक चुनौतीलाई सामना गर्ने साहस दिन्छ।मनाेहराको त्यो दृश्य सायद केही दिनपछि समाचारबाट हराउनेछ, तर त्यसले दिएको सन्देश लामो समयसम्म जीवित रहनेछ—कर्तव्य भनेको केवल जिम्मेवारी होइन, त्यो एक प्रतिज्ञा हो—जुन जुनसुकै अवस्थामा पनि निभाइन्छ।
